10-04-18

179: Cartens

(179) Jan Cartens, Een papieren glimlach, Manteau, 1985

De grond lag vol dorre naalden en dat verheimelijkte zijn stappen. (…) Maar boven zijn hoofd was enkel het dunne geruis van dennekruinen te horen die zacht heen en weer bewogen.

De commentaren zijn gesloten.