18-02-08

243 * Sonnst

(243) Jonathan Sonnst, Razborka, Manteau, 2003

De middag eindigde voortijdig toen er wat druppels vielen, alhoewel de zon bleef schijnen. Daniel grijnsde. ‘Kermis in de hel,’ zei hij. Ik had die uitdrukking nog nooit gehoord en vroeg wat die betekende. Hij wees naar de lucht. ‘Als de zon schijnt en het regent tegelijk.’ ‘Dat is tegenstrijdig,’ sputterde ik tegen. Hij knikte ernstig. ‘Dat is de essentie,’ zei hij. ‘Huilen zonder dat je ongelukkig bent. Lachen en toch verdrietig zijn. Kermis in de hel.’ Toen kuste hij me.

De commentaren zijn gesloten.